’ΚΟΥΜ ΚΟΥΑΤ’’ στο θέατρο του Νέου Κόσμου.

k1

ΧΟΥΝΤΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

Αν η  χούντα δεν ήταν παρά μια φαρσοκωμωδία παιγμένη με αληθοφάνεια, αυτή η παράσταση μιμείται αυτήν την φάρσα εξαιρετικά.!!

Είναι γνωστή η εμμονή των απριλιανών στις γιορτές και τα πανηγύρια και σ αυτήν την παράσταση  το πανηγύρι καλά κρατεί!!

Μια παράσταση φαρσοκωμωδία με τις σωστά στημένες παρεξηγήσεις και ανατροπές, που αναδύονται  μέσα από  την καθεστωτική επιβολή του κιτς με τις «πολεμικές αρετές των Ελλήνων», το «πουλί της επταετίας», το μυστρί του Παττακού, τα τσάμικα του Παπαδόπουλου.

Μια παράσταση που σκιαγραφεί το κιτς και τις συνέπειες της Χούντας, που  αποπειράθηκε να ανακόψει την πολιτισμική εξέλιξη ενός ολόκληρου λαού και ως ένα βαθμό το κατάφερε.

Ειδικά αυτό το κιτς αναδεικνύεται στη  γιορτή που προτιμούσαν οι απριλιανοί και πoυ δεν ήταν άλλο από το  Πάσχα. Ισως γιατί τα Χριστούγεννα δεν συνδέονται με τα τσάμικα.

Είναι γνωστό το πανηγύρι με τους φαντάρους να ψήνουν οβελίες  στα στρατόπεδα, όπου οι πρωτεργάτες της χούντας έτρεχαν για να τσουγκρίσουν αβγά και να χορέψουν βγάζοντας τον Ελληναρά που έκρυβαν μέσα τους και κάνοντας παράλληλα τις δημόσιες σχέσεις τους, αφού η ασπρόμαυρη τηλεόραση θα τους έδειχνε υποχρεωτικά στις ειδήσεις.

Διαβάζουμε ότι ξεχωριστή θέση στις προτιμήσεις των συνταγματαρχών είχαν τα πασχαλινά αβγά... Δεν έχαναν την ευκαιρία για τσουγκρίσματα μπροστά από τους οβελίες που ψήνονταν στις σούβλες... Από τα δε, στρατόπεδα περνούσαν όλοι οι πρωταγωνιστές και δεν παρέλειπαν φυσικά να τσουγκρίσουν το αβγό τους με το φαντάρος της σκοπιάς ο οποίος ήταν εγκατεστημένος σε ένα τεράστιο ομοίωμα πασχαλινού αβγού...

Σ΄ αυτήν όμως την παράσταση  το σκηνικό του οβελία στήνεται στην αυλή ενός σπιτιού!!

k2

ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΧΟΥΝΤΑ.
Μπορούμε να λογοκρίνουμε το κιτς της χούντας χαρούμενα; ή μάλλον υπάρχει τρόπος να λογοκριθεί η χούντα μέσα από την καθημερινότητα ενός ζευγαριού δηλ.ημών των ιδίων , με έναν χαρούμενο ερωτικό τρόπο;

Μπορούμε να αντισταθούμε ή να συμβιβαστούμε σε οποιαδήποτε τυραννία, πίνοντας και σερβίροντας κουμ κουατ; Το ελληνικό ποτό ή αυτό που οικειοποιηθήκαμε σαν δικό μας, ενώ αυτό είναι Κινέζικο;

Παρόλο που οι εποχές έχουν αλλάξει, ζητήματα όπως τι είναι ΄΄ελληνικό΄΄, τι είναι ‘’ξένο’’, τι θα έπρεπε να μας αρέσει, τι να απορρίπτουμε, συνεχίζουν να μας απασχολούν και σήμερα, και μάλιστα πολύ έντονα.

Συμβαίνει το εξής περίεργο με το κουμ κουάτ», μας λέει ο σκηνοθέτης Γιάννης Καλαβριανός «όλοι θεωρούμε ότι είναι ένα παραδοσιακό προϊόν της Κέρκυρας αλλά προέρχεται από την Κίνα». Για τα σέβεντις το λικέρ από το «χρυσό πορτοκάλι», όπως λέγεται στα κινεζικά, ήταν ό,τι το Μπατίντα
ντε κόκο για τη δεκαετία του ’80. «Ηταν το κέρασμα της εποχής, ήταν σε κάθε σπίτι», μας λέει ο σκηνοθέτης.
Μπορούμε να ‘’τιμωρήσουμε’’ μια τόσο χαρούμενη παράσταση γιατί μας θύμισε οικεία κακά?

Μπορεί μια παράσταση να διδάξει Ιστορία σε μία ώρα;
Μπορούμε να απενοχοποιηθούμε γιατί ταυτιστήκαμε με την πάρτη μας και σε τελευταία ανάλυση με το αναφαίρετο δικαίωμά μας  να ‘’ζήσουμε’’ και να διεκδικήσουμε κάποιες ώρες κατά μόνας σε κάποιες γιορτινές μέρες του Πάσχα μέσα στη χούντα;

Μπορούμε να μοιραστούμε ένα κοινό μυστικό με τους μεγαλύτερους σε ηλικία θεατές και να προσπαθήσουμε να τους υπενθυμίσουμε την περίοδο της χούντας, την οποία έχουν ξεχάσει στην πορεία της καθημερινότητάς τους, με την μορφή μιάς κωμωδίας/παρωδίας και ενός αυτοσαρκασμού που επιτελείται μέσα από τα τραγούδια της εποχής και των παραδοσιακών  δημοτικών τραγουδιών, απαραίτητο σκηνικό εργαλείο όλων των ‘’κιτς’’ εορτών της χούντας;
Μπορεί μια τόσο ‘’απολιτίκ’’ παράσταση να έιναι τόσο πολιτική;

Μπορεί ένα καλογραμμένο θεατρικό πόνημα, μέσα από μια ευρηματική σκηνοθεσία  να στείλει στο  θεατή ένα τόσο πολυεπίπεδο και σύνθετο πλέγμα μηνυμάτων ώστε να του προκαλέσει τόσα συναισθήματα και σκέψεις και να τον οδηγήσουν στην ανατροπή;

Μπορεί μία ατάκα όπως, ‘’ πάρτο απόφαση, η Ελλάδα δύο πράγματα έβγαζε, βγάζει και θα βγάζει: τσεβρέδες και χαφιέδες’’, να είναι ενδεικτική μιάς διάχυτης ιδεολογίας;

Δεν μπορούσα ποτε  να φανταστώ ότι μέσα από αυτήν την παράσταση,  που αναπαριστά το ‘’κιτς’’ της χούντας και σου περνάει τα αντικαθεστωτικά πιστεύω της, θα μπορούσε να είναι τόσο χαρούμενη μέσα από τα  τραγούδια της εποχής, με μια  αντίσταση να φαντάζει τόσο ουσιαστική γιατί μεταφέρει  ‘’δειλά’’ και στα ‘’κρυφά’’, την ιστορία της χούντας μέσα από τη βιωμένη καθημερινότητα απλών ανθρώπων.

k3

ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ  ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

Μετά  την παράσταση αναλογιζόμουν την αξία των προσωπικών μαρτυρίων σαν αξιόπιστο ιστορικό τεκμήριο. Αυτή η πραγματικότητα της προφορικής ιστορίας πόσο πιο κοντινή φαντάζει από την ιστορία των νικητών, των ενίοτε νικητών.

 Νοιώθω ότι η καταγραφή του βιώματος και της εμπειρίας  των ανθρώπων, πρέπει να θεωρείται υπέρτατη ιστορική μαρτυρία γιατί είναι μια φιλτραρισμένη και ανόθευτη αλήθεια μέσα από την καθημερινή ζωή απλών ανθρώπων.
Γράφουν όμως πραγματικά την  ιστορία οι απλοί άνθρωποι ή μήπως οι συν
ήθως κατώτερες κοινωνικά τάξεις έχουν ηθελημένα παραγκωνιστεί; Εξάλλου αυτές δεν κρατούν αρχεία!

Αν  ρόλος  της ιστορίας είναι η κατανόηση της ανθρώπινης σκέψης και η παραγωγή γνώσης, φέρνοντας το παρελθόν στο παρόν, πώς μπορείς να ανακαλύψεις αυτό το ΄΄κάτι’’, αν δεν το δείς μέσα από το προσωπικό βίωμα ανθρώπων που ένοιωσαν στο πετσί τους το ιστορικό γίγνεσθαι εκείνης της στιγμής;

Βέβαια πρέπει να έχουμε υπόψιν μας και τους διχασμούς που ταλάνισαν την Ελλάδα και οι αλήθειες καταλήγουν σχετικές. Όπως επισημαίνει η Αρβελέρ, ‘’ το αντίθετο της αλήθειας, δεν είναι το ψέμα αλλά πάντοτε μια άλλη αλήθεια’’.

Άραγε υπήρχαν αυτά τα διλήμματα στις προφορικές κοινωνίες, όταν στα ομηρικά έπη η αφήγηση ενός γεγονότος  αποκτούσε μοναδική σημασία, δίδασκε και έτερπε τον λαό;

k4

Δεν ξέρω αν η ιστορία μας διδάσκει, Έαν συνέβαινε κάτι τέτοιο, θα είχαν αποφευχθεί πολλά προβλήματα που ταλανίζουν την ανθρωπότητα.

Όμως το  θέατρο που φωτίζει την εκάστοτε ιστορική στιγμή, ρίχνοντας το βλέμμα του στα ιστορικά πρόσωπα της διπλανής  πόρτας ,  μπορεί και είναι , η  ανατρεπτική μνήμη μιας δυσχερούς επανάληψης καταστάσεων, που λειτούργησαν σε βάρος της ανθρωπότητας.

Και αν στο θέατρο λοιπόν όλα ειπώνονται χωρίς επιπτώσεις, ας είναι αυτο το εργαλείο που θα μπορούσε να διασωθεί η συναισθηματική προφορική  αξία της ιστορίας διατυπωμένη μέσα από την ξεχασμένη μνήμη των απλών ανθρώπων, που δεν έχουν τίποτα να φοβηθούν από μια ιστορία Αρχείων, που ενίοτε ωραιοποιεί ή διδάσκει καταστάσεις, εξυπηρετώντας εθνικά συμφέροντα.

ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΑ..

Θα πείτε, γιατί πρέπει να τα θυμόμαστε όλα αυτά;  Μα για να έχουν γνώση οι φύλακες. Το κιτς  μπορεί να ζωντανεύει ξανά στη χώρα μέσα από μια γνωστή οργάνωση, η οποία έχει κάθε λόγο να αποστρέφεται  κάθε τι ανθρώπινο, ξεχωριστό  και αληθινά ωραίο.

Ο φασισμός είναι άτεχνος από τη φύση του και σαν να μην έφτανε αυτό, στις διαθέσεις του είναι να σκοτώνει την ομορφιά. Γι' αυτό ολίγη προσοχή δεν βλάπτει.

Παρ’ όλα αυτά, η εν λόγω παράσταση δεν είναι καθόλου διδακτική...αντιθέτως είναι διασκεδαστική ...και αυτό είναι το μυστικό  της επιτυχίας της...υπενθυμίζει και αφυπνεί χωρίς να διδάσκει..γιατί ως γνωστόν ο διδακτισμός σκοτώνει την Τέχνη...

Δείτε τη παράσταση..Κυρίαρχος είναι ο καναπές του σπιτιού μας..

Αν δεν προβληματισθείτε,τουλάχιστον θα χαρείτε μελωδίες και καταστάσεις που φαντάζουν άκρως κωμικές!

Υ.Σ. Η παρακάτω φωτογραφία δεν έχει καμμία σχέση με την παράσταση αλλά όταν την είδα, θέλησα να την μοιραστώ μαζί σας γιατί σκιαγραφεί την άποψή μου ότι η Τέχνη είναι μια (αναίμακτη) επανάσταση.

Επικοινωνία

Πολιτιστικος & Αθλητικός Οργανισμός Δήμου Βριλησσίων

Τηλέφωνα
+30 2108101510, +30 2108101511
Φαξ: 210 8034190
email: kleistob[@]otenet.gr
email: secpnevm[@]vrilissia.gr

Διεύθυνση:
Ολυμπιονικών & Σπύρου Λούη
Βριλήσσια - Αθήνα
15235 Ελλάδα

vrilissia-arts-sports.gr